Με πολύ μεγάλη επιτυχία και συμμετοχή πραγματοποιήθηκε η τρίτη πεζοπορία της χρονιάς στο δάσος της Δαδιάς, την Κυριακή 26 Απριλίου 2009. Το ενδιαφέρον για συμετοχή ήταν και αυτή τη φορά πολύ μεγάλο δεδομένου πως δημιουργήθηκε λίστα αναμονής που ξεπέρασε τα 20 άτομα.
Με μια μικρή καθυστέρηση αλλά μεγάλη διάθεση, ξεκινήσαμε για το Κέντρο υποδοχής και ενημέρωσης του οικοτουριστικού κέντρου στη Δαδιά όπου μας περίμενε ο οδηγός μας κ. Γρηγόρης Αζορίδης, ο οποίος είχε εξασφαλίσει ειδική άδεια αφού η περιοχή είναι προστατευόμενη. Η ανάβασή μας προς την κορυφή της Γκίμπραινας (υψόμετρο 520 μέτρα) ξεκίνησε στις 10:30 από το κόκκινο μονοπάτι το οποίο σε πολλά σημεία του είχε ιδιαίτερα ανηφορική κλίση με αποτέλεσμα να δυσκολέψει λιγάκι του συμμετέχοντες. Ευτυχώς η στάση σε ένα από τα κιόσκια της διαδρομής μας έδωσε την ευκαιρία να ξεκουραστούμε και να ατενίσουμε στα πανέμορφα τοπία της περιοχής μας! Η ανάβαση διήρκησε περίπου δύο ώρες και κατά τη διάρκεια αυτής συναντήσαμε πυκνή βλάστηση αποτελούμενη από αυτοφυή ώριμη πεύκη, βελανιαδιές, αγριολούλουδα, μανιτάρια και διάφορα είδη ορχιδέας. Μάλιστα στην παρέα μας προστέθηκε και ένα ζευγάρι Γερμανών τουριστών με ενδιαφέρον για τις ορχιδέες. Φτάνοντας στην κορυφή βρήκαμε τα ερείπια του Βυζαντινού κάστρου το οποίο είχε χτισθεί από τον Αυτοκράτορα Ιουστινιανό. Ο θρύλος λέει πως κάποτε ένας από τους δύο άρχοντες του Διδυμοτείχου, ο Δήμος (ο άλλος ήταν ο Δούκας, Ντιμοντούκα άλλωστε η ονομασία του Διδυμοτείχου στα Τούρκικα), έστειλε την αδερφή του την Παγώνα να φέρει ένα κομμάτι βράχου από τον λόφο ώστε αυτός να αποτελέσει το θεμέλιο λίθο του κάστρου του Διδυμοτείχου. Η Παγώνα όμως καθυστέρησε πολλές μέρες και τα έργα δεν μπορούσαν να περιμένουν. Ο Δήμος λοιπόν έστειλε αγγελιοφόρο για να της πει να γυρίσει. Τη συνάντησε λίγο έξω από το Σουφλί όπου και παράτησε την πέτρα. Η πέτρα αυτή βρισκόταν εκεί μέχρι και το 1924 οπότε και καταστράφηκε με την κατασκευή του δρόμου. Μια από τις τρύπες λοιπόν επάνω στο λόφο από όπου η αδερφή του άρχοντα πήρε την πέτρα ονομάζεται της "Παγώνας η τρύπα". Μάλιστα υπάρχει και παραδοσιακό θρακιώτικο τραγούδι που αναφέρεται στο γεγονός. Στην περιοχή υπάρχουν και σπηλιές οι οποίες χρησίμευσαν ως καταφύγιο για τους αγωνιστές της αντίστασης. Μία από αυτές λέγεται πως είναι η είσοδος για σύραγγαπου οδηγεί στον "Αντά τεπέ". Νότια της κορυφής παρατηρήσαμε και τα βράχια του "Ικί Καγιά" θέση αναπαραγωγής πολλών αρπαχτικών αλλά πέραν ενός αετού δεν καταφέραμε να δούμε κάποιο άλλο πτηνό. Η κατάβαση αν και αρχικά ήταν να πραγματοποιηθεί από το μπλε μονοπάτι, πραγματοποιήθηκε από το κόκκινο λόγω της πυκνής βλάστησης που υπήρχε. Ο επίλογος γράφτηκε σε ταβέρνα της Κορνοφωλιάς όπου δόθηκε η ευκαιρία στους εκπροσώπους διαφόρων οργανώσεων και φορέων που συμμετείχαν στην πεζοπορία (Ποδηλατικός Όμιλος Β. Έβρου, ΔΕΔΕ, ΑΟΔΑ, Slow food Θράκης) να συζητήσουν για την στενότερη συνεργασία τους. Το επόμενο ραντεβού δόθηκε στα μέσα Μαίου. Αν θέλετε να δείτε φωτογραφίες από την πεζοπορία κάντε κλικ εδώ!
