Η Ροδόπη και ο Νέστος, πρόσωπα της Ελληνικής Μυθολογίας αναφέρονται στις αρχαίες Ελληνικές και Λατινικές πηγές πως η Ροδόπη ήταν κόρη του Στρυμώνα και αδερφή του Αίμου. Τα δυο αδέρφια Ροδόπη και Αίμος ενώθηκαν από μεγάλο έρωτα και γέννησαν αγόρι που ονομάστηκε Έβρος. Επειδή τόλμησαν να ονομάσουν τους εαυτούς τους Δία και Ήρα, οι θεοί τους τιμώρησαν σκληρά και τους μεταμόρφωσαν στα δυο ομώνυμα βουνά.
Στην οροσειρά λοιπόν της Ροδόπης, στα σύνορα με τη Βουλγαρία, υπάρχει το δάσος Δρυμός, γνωστό και ως Χαϊντού. Έχει κηρυχθεί Διατηρητέο Μνημείο της Φύσης και έχει έκταση 120 με 180 στρέμματα. Είναι δάσος πυκνό και παρουσιάζει εικόνα παρθένας μορφής. Η περιοχή καλύπτεται κατά το μεγαλύτερο μέρος της από δάση κωνοφόρων και φυλλοβόλων πλατύφυλλων ειδών. Υπάρχουν δάση πεύκης, οξιάς και έλατα. Πολλά ρυάκια και μικροί ποταμοί ρέουν μέσα στο δάσος με γρήγορα και κρύα νερά που αποτελούν τη ζώνη της πέστροφας.
Διασταυρώσαμε στην Σταυρούπολη, δίπλα στον ποταμό Νέστο περίπου 28 χλμ. από την πόλη της Ξάνθης. Μια κωμόπολη με ιδιαίτερο ενδιαφέρον από αρχιτεκτονικής άποψης με πολλές παλιές κατοικίες. Ακολουθήσαμε το δρόμο προς Άνω Καρυόφυτο με τα πλατάνια, τις καρυδιές, μηλιές, αχλαδιές, ροδακινιές και κερασιές, που φιλοξενεί ακόμα το μοναδικό νερόμυλο της περιοχής και πέτρινα γεφύρια. Συνεχίσαμε στις αλλεπάλληλες στροφές του δρόμου που οδηγεί μέσα στην πλούσια βλάστηση και στους μεγάλους βοσκοτόπους. Μετά από 15 χλμ φτάσαμε επιτέλους στο χωριό Λειβαδίτη.
Για τους επισκέπτες έχει κατασκευαστεί ένα μεγάλο καταφύγιο 20 ατόμων και από εδώ μπορούν να οργανώσουν εξορμήσεις, όπως αυτή που κάναμε και εμείς. Σε υψόμετρο περίπου 1.000 – 1200 μέτρων μπήκαμε στο μονοπάτι όπου συναντήσαμε συστάδες πεύκης και οξιάς, έλατα και δρυς καθώς και άλλα διάσπαρτα είδη, όπως λεύκες, πλάτανους και αγριοκερασιές. Τέλος μετά από μια πορεία μεγαλύτερη των 45 λεπτών βρεθήκαμε στο μοναδικό στα Βαλκάνια καταρράκτη στο Αρκουδόρεμα, με ύψος 35 μ. Εκεί βγήκαν οι περισσότερες αναμνηστικές φωτογραφίες (κάνε κλικ εδώ για μερικά στιγμιότυπα) και οι πιο τολμηροί βούτηξαν τα πόδια τους στα παγωμένα νερά του καταρράκτη. Η πορεία της επιστροφής κράτησε συνολικά 65 λεπτά και εξαντλημένοι από την πείνα καταλήξαμε στην ταβέρνα όπου το τζατζίκι, οι πατάτες και τα κρέατα είχαν την τιμητική τους! Μια από τις πιο όμορφες πεζοπορίες που για μια ακόμη φορά οργάνωσε ο Δίκτυο Εθελοντών Δασοπροστασίας του Έβρου.
Δημήτρης Μπακαλίδης (Ειδ. Γραμματέας Δ.Ε.Δ.Ε.)
