Πριν από τρεις δεκαετίες ένα μεγάλο μέρος από τον πολιτικό κόσμο της Αλεξ/πολης θριαμβολογούσε με την έναρξη ενός τεχνικού έργου. Άρχισε τότε (καλοκαίρι 1985) η επικάλυψη του ρέματος Βανικιώτη. Χρησιμοποιήθηκε μάλιστα μια νέα και άγνωστη για την εποχή εκείνη τεχνική, ώστε πάνω από το ρέμα να διαμορφωθεί ένας φαρδύς δρόμος που κρίθηκε απαραίτητος για να ικανοποιήσει τις κυκλοφοριακές ανάγκες. Χρειάσθηκαν βέβαια πάνω από είκοσι χρόνια για να ολοκληρωθεί το θάψιμο του ρέματος και η δημιουργία του δρόμου που συνδέει την γέφυρα Βανικιώτη με την πλατεία του παλιού Νοσοκομείου.
Έτσι το ρέμα που δεν «προσφέρει τίποτα» σύμφωνα με παλιές και λανθασμένες αντιλήψεις, έγινε δρόμος. Κανείς τότε δεν αμφισβήτησε την ανάγκη για την κατασκευή ενός περιφερειακού δρόμου που θα ενωθεί απευθείας στο νοτιοδυτικό άκρο της πόλης με την βόρεια πλευρά της. Τότε ήταν αδιανόητο να πεισθεί ο στρατός για να παραχωρήσει μια άκρη ενός στρατοπέδου για την κατασκευή ενός χρήσιμου περιφερειακού δρόμου. Εξάλλου και στην εποχή μας που χρειάζεται ένας νέος και πλέον ευρύτερος δρόμος πάνω από την πόλη, ο στρατός δεν δίνει ή δεν πιέζει κανείς αιρετός (Δήμος, Νομαρχία) για να δώσει ένα μικρό μέρος από το τεράστιο στρατόπεδό του. Έτσι η πιο βολική λύση ήταν τότε το ρέμα που θυσιάστηκε ως σύγχρονη Ιφιγένεια για να γίνει ο δρόμος. Ας μη παραβλέπουμε ότι ο Βανικιώτης δεν ήταν και δεν είναι ξεροπόταμος. Αντίθετα υποδέχεται τα όμβρια νερά από μια αρκετά μεγάλη λεκάνη απορροής στο ύψος του δασικού φυτωρίου Κίρκης όπου το βουνό έχει υψόμετρο
Το υπόλοιπο μέρος του Βανικιώτη πάνω από το παλιό Νοσοκομείο γλύτωσε μέχρι τις μέρες μας την επικάλυψη, και όποιος το επισκέπτεται σήμερα διαπιστώνει ότι έχει τρεχούμενο νερό και εκατοντάδες αυτοφυή δένδρα. Μια ξεχασμένη όαση φυσικού υδροχαρούς δάσους μέσα στην πόλη, όπου το κελάρυσμα του τρεχούμενου νερού και το κελάιδισμα των πουλιών συνθέτουν μια ιδιόμορφη και ευχάριστη ορχήστρα της φύσης. Κάτοικοι της περιοχής ευαίσθητοι για την προστασία και ανάδειξη του φυσικού περιβάλλοντος μέσα στον αστικό ιστό, καταμέτρησαν το έργο της φύσης γύρω από το ρέμα και βρήκαν 73 πλατάνια, 9 βελανιδιές, 2 αγριελιές, 10 ιτιές, 7 λεύκες, 10 μουριές, 3 γκορτσιές, 2 πουρνάρια, 6 ακακίες, 4 καρυδιές, 10 αμυγδαλιές. Το ρέμα αυτό μέσα στον αστικό ιστό δημιουργεί ένα ιδιαίτερα όμορφο φυσικό τοπίο με χλωρίδα (υδροχαρή δένδρα και άλλα), και πανίδα (κυρίως πουλιά). Τα δένδρα αυτά μέσα στην πόλη προσφέρουν μια απαράμιλλη ομορφιά και εισάγουν με την μορφή τους και το χρώμα τους μια φυσικότητα στο άκομψο και τσιμεντένιο αστικό τοπίο. Η Αλεξ/πολη όμως στερείται γενικά το πράσινο. (Ακόμα και η Αθήνα έχει περισσότερο πράσινο ανά κάτοικο από την πόλη μας). Αυτή η έλλειψη που διαπιστώνεται από κάθε αντικειμενικό πολίτη επιβάλλει την προστασία και ανάδειξη της πανέμορφης περιοχής του Βανικιώτη πάνω από πλατεία του παλιού Νοσοκομείου. Θα πρέπει δηλαδή να διαμορφωθεί σε πάρκο για την αναψυχή των κατοίκων. Οι Ιταλοί εδώ και τρεις αιώνες κάνουν στις πόλεις τους καλαίσθητα πάρκα με ρυάκια, γεφυρούλες, μονοπάτια. Εμείς στην Αλεξ/πολη έχουμε μια περιοχή έτοιμη, που μπορεί να διαμορφωθεί χωρίς δαπάνη σε πάρκο. Έξω από τα πρανή της κοίτης και μέχρι το ύψος της οδού Ηφαίστου μια επίπεδη έκταση με φυσική δενδρώδη βλάστηση περιμένει από την Δημοτική Αρχή να την ωραιοποιήσει και να την παραδώσει στο κοινό ως ένα ιδιαίτερα καλαίσθητο πάρκο, με τρεχούμενο νερό του ρέματος.
Αν δεν μπορεί κάποιος να αντιληφθεί την αισθητική αξία του παραποτάμιου πάρκου, αν δε μπορεί να διανοηθεί μια σύγχρονη πόλη που διασχίζεται από ρέμα με τρεχούμενο νερό και δένδρα, τότε ας συσχετίσει την πόλη μας με τρεις άλλες παλιές πόλεις.
Η πρώτη από αυτές είναι η Φλώρινα που διασχίζεται από τον παραπόταμο Σακουλέβα. Δεν σκεπάσθηκε αυτός όπως ο Βανικιώτης. Αντίθετα μάλιστα είναι το καμάρι της Φλώρινας, όπου συναντά κανείς δίπλα από την κοίτη του τα παλιά αρχοντικά της πόλης. Εκεί στο πανέμορφο αυτό τοπίο ο Θεόδωρος Αγγελόπουλος γύρισε τις πασίγνωστες κινηματογραφικές ταινίες Τοπίο στην ομίχλη, Μελισσοκόμος, Μετέωρο βήμα του πελαργού.
Η δεύτερη πόλη είναι τα Τρίκαλα. Ποιός μπορεί να διανοηθεί την πόλη αυτή χωρίς τον Ληθαίο τον παραπόταμο του Πηνειού, που διασχίζει τα Τρίκαλα στα πιο κεντρικά σημεία της πόλης και είναι το ξακουστό στολίδι της;
Η Τρίτη πόλη είναι η Δράμα. Εκεί το πιο όμορφο μέρος της βρίσκεται στην περιοχή του ρέματος, που ξεκινά από τις πηγές της Αγίας Βαρβάρας και διέρχεται από το πιο κεντρικό μέρος της Δράμας.
Όλα τα οικοτουριστικά φυλλάδια των πόλεων αυτών προβάλλουν με φωτογραφίες και κείμενα τα γραφικά αυτά τοπία γύρω από τις υδάτινες διαδρομές.
Η πόλη μας τί έχει να προβάλλει αντίστοιχα; Τη φύση εν τάφω.
Το 1985 είναι πολύ μακριά μας χρονικά και οι αντιλήψεις της εποχής εκείνης είναι πλεόν παρελθόν. Σήμερα πολλοί δημότες εκφράζουν ανοικτά το ενδιαφέρον τους για την προστασία και ανάδειξη του φυσικού κάλλους μέσα στην πόλη. Ένα πάρκο με την φυσική δενδρώδη βλάστηση και με το νερό που τρέχει ανάμεσά του, θα λειτουργεί θετικά για την φυσική και ψυχική κατάσταση των κατοίκων. Οι τοπικές αιρετές αρχές (Δήμος, Νομαρχία) αντί να θάψουν και να τσιμεντώσουν αυτό το φυσικό στολίδι οφείλουν να ικανοποιήσουν τις ανθρώπινες ανάγκες της πόλης για πράσινο, που αναβαθμίζει αισθητικά το αστικό τοπίο.
Μια πόλη χωρίς δένδρα στους κοινόχρηστους χώρους της είναι ακατάλληλη περιοχή για ανθρώπινη διαβίωση.
Γιώργος Δεμερίδης
